Stres i jego rola w naszym życiu

29 Lipca 2013

Stres i jego rola w naszym życiu Fotolia

Nasze życie bez emocji byłoby spokojne, błogie, ale również puste, nudne, bez uniesień. Są emocje, których chętnie doświadczamy, ale także te, których chcielibyśmy unikać. Odczuwanie emocji jest wpisane w nasze życie.

Stres – jego rola w naszym życiu. Jak sobie z nim radzić?

Rola stresu w naszym życiu

Stres pojawia się kiedy brakuje nam równowagi pomiędzy naszymi możliwościami a wymogami sytuacji. Ma on charakter subiektywny i jego siła zależy od stanu naszej psychiki.

Warto wiedzieć, że stres to przede wszystkim adaptacyjna reakcja naszego organizmu na bodźce jakie do nas docierają. To interakcja między tym, co nas spotyka lub o czym myślimy oraz między naszą oceną sytuacji a reakcją naszego ciała. Od naszej interpretacji zdarzeń w dużym stopniu zależy poziom naszego stresu.

Niezmiernie ważne jest to, abyśmy adekwatnie reagowali na bodźce płynące z otoczenia. To, co nas spotyka w życiu prywatnym oraz zawodowym wymaga reinterpretacji, wsparcia osób bliskich oraz umiejętności radzenia sobie ze stresem.

Podobne artykuły:

Gdy człowiek się stresuje

Pod wpływem działania stresora, sytuacja zostaje zdefiniowana jako stresującą. Pojawia się emocja - strach, ból, złość, furia, napięcie, bezsilność, panika itp. W odpowiedzi na stresory zachodzą zmiany fizjologiczne. W układzie nerwowym pobudza się podwzgórze, które komunikuje się z układem hormonalnym i dochodzi do aktywności przysadki mózgowej. Aktywuje się hormon przyśpieszający metabolizm organizmu - adrenalina. Zwiększa ona sprawność narządów ciała, pobudza cały system do reagowania na zagrażający bodziec - stresor. Wzrasta ciśnienie, krzepliwość krwi, potliwość, mięśnie są gotowe do reakcji. Organizm sam się reguluje, dąży do homeostazy.

Kolejną fazą reakcji jest odporność. Adrenalinę zastępuje kortyzol podtrzymujący zwiększony metabolizm, zapewniając paliwo dla naszego ciała.

Jakie jest zagrożenie?

Każdy człowiek ma indywidualny poziom odporności na stres. Po przekroczeniu pewnej granicy, stres kończy działanie mobilizujące, a zaczyna mieć destrukcyjne. Obniża się zdolność adekwatnego reagowania na to co się dzieje, paraliżuje się sprawność psychiczna danej osoby.

Długotrwały stres powoduje wyczerpanie i podniesienie tolerancji układu immunologicznego, czyli zwiększa się podatność organizmu na wszelkie infekcje oraz alergeny. Pogarsza się samopoczucie. Zwiększone wydzielanie się hormonów stresu do krwiobiegu może skutkować uszkodzeniem komórek nerwowych. Obniżają się możliwości intelektualne.

Długotrwały stres jest związany z codziennym problemami naszego życia. Nie tylko tragiczne zdarzenia, ale stałe martwienie się o sprawy związane z życiem prywatnym (pieniądze, rodzina, zdrowie, związek itp.) czy też zawodowym (praca, wyniki, budżet itp.) powodują spustoszenie w organizmie. Obniża się samoocena danej osoby, jej poczucie sprawstwa i kontroli, co dodatkowo wzmacnia stres.

Podstawowy mechanizm obronny może powodować ignorowanie rzeczywistości, niedostrzeganie zagrożeń, samooszukiwanie (także podświadomie).

Długotrwały stres powoduje m.in. wrzody, ataki serca, wysokie ciśnienie krwi oraz zaburzenia nerwicowe.

/** if dodany na potrzeby ticketa: */